Ακολούθησε τον Οδυσσέα

Η εκπαιδευτική πύλη "Ακολούθησε τον Οδυσσέα" οδηγεί εκπαιδευτικούς και μαθητές σε ένα συναρπαστικό ταξίδι στον ελληνικό πολιτισμό.
Εδώ μπορείτε να αναζητήσετε: - προτάσεις περιήγησης σε αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία σε όλη την Ελλάδα
- εκπαιδευτικούς φακέλους
- έντυπα για εκπαιδευτικούς και μαθητές
- προτάσεις δραστηριοτήτων
που προέρχονται από το αρχείο των Εφορειών Αρχαιοτήτων και των Δημοσίων Μουσείων του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Πολύ καλή προσπάθεια από το Υπουργείου Πολιτισμού και τις Εφορείες Αρχαιοτήτων.

Αρχαιοελληνικά αγγεία σε κινούμενα σχέδια

 Κι όμως...κινούνται!

http://www.thessalonikiartsandculture.gr/blog/texnopersona/arxaia-ellinika-aggeia-zontaneyoun-se-kinoymena-sxedia#.VUZgEPCZL

Επίκαιρο

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

- Σχήμα της απουσίας ΙΙ

Ποτέ δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ΄τα σπίτια τους,
τριγυρίζουν εκεί,
μπλέκονται στα φουστάνια της μητέρας τους
την ώρα που εκείνη ετοιμάζει το φαί
κι ακούει το νερό να κοχλάζει
σα να σπουδάζει τον ατμό και τον χρόνο.
Πάντα εκεί.
Και το σπίτι παίρνει ένα άλλο στένεμα και πλάτεμα
σάμπως να πιάνει σιγαλή βροχή, καταμεσής καλοκαιριού,
στα ερημικά χωράφια.
Δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά.
Μένουν στο σπίτι
κι έχουν μια ξεχωριστή προτίμηση να παίζουν
στον κλεισμένο διάδρομο
και κάθε μέρα μεγαλώνουν μέσα στην καρδιά μας,
τόσο που ο πόνος κάτω απ΄τα πλευρά μας δεν είναι πια απ΄τη στέρηση
μα από την αύξηση.
Κι αν κάποτε οι γυναίκες βγάζουν μια κραυγή στον ύπνο τους,
είναι που τα κοιλοπονάνε πάλι.


 

Γλώσσα και εργαλεία: μια κοινή πορεία εκατομμυρίων ετών;

Η ανθρώπινη γλώσσα διακρίνει τους ανθρώπους από τα (άλλα) ζώα, όμως οι επιστήμονες δεν συμφωνούν πότε και γιατί αυτή εμφανίστηκε. Οι λέξεις δεν αφήνουν γεωλογικά ή αρχαιολογικά χνάρια και έτσι είναι δύσκολο να βρεθεί η απαρχή τους. Οι εκτιμήσεις για την εμφάνισή της γλώσσας ποικίλουν από πριν από 50.000 χρόνια έως πριν από τουλάχιστον 2 εκατ. χρόνια. Διαβάστε όλο το άρθρο στο site της "Αρχαιολογίας".

[Μετά τις γιορτές] της Έλλης Αλεξίου

[ Mια νέα κι όλο ζήλο δασκάλα μάς μιλάει για τις πρώτες πρώτες μαθήτριές της σ’ ένα σχολείο της Kρήτης. Tο αφήγημά μας αρχίζει με το γυρισμό των παιδιών απ’ τις χριστουγεννιάτικες γιορτές. ] Δείτε το κείμενο και εδώ   Άμα ανοίξανε τα σκολεία, καταφτάξανε τα παιδιά σαν αφηνιασμένα αλόγατα. Tο μήνυμα της Πρωτοχρονιάς είχε φτάσει και στα δικά τους χαμόσπιτα· σαν να κάνανε όλες τις ημέρες, που ’χαμε διακόψει, ένεση τρέλας, κι έτσι παραλοΐσμένα και εξαγριωμένα τα υποδεχτήκαμε.           Όλα τα παιδιά κουβαλούσαν στο σκολειό κι από κατιτίς, όχι μεγάλα πράματα, όχι κουρντιστούς σκίουρους ή σιδερόδρομους με πέντε βαγόνια, όχι κείνες τις πελώριες κούκλες που κουνιούνται στις κουνιστές πολυθρόνες, ούτε βελουδένια επιπλάκια. Tο ένα κρατούσε μια φούσκα, τ’ άλλο ένα τοπάκι, τ’ άλλο μια πέτρινη κουκλίτσα γυμνή με τα χεράκια της κολλητά σα μούμια. Kαι λεφτά! O κόσμος γεμάτος. Όλες οι φουχτίτσες σφιγγόντανε ξέχειλες από πενταροδεκάρες. Mα αυτές οι περιουσίες είχανε αποκτηθεί με κάποιαν ιστορία, που τα μικρά περίμεναν ανυπόμονα το άνοιγμα των σκολειών για να μου τη διηγηθούν, και λοιπόν δυο μέρες στη σειρά δεν καταφέραμε να κάνουμε μάθημα της προκοπής. Θέλανε αυτές να μιλούνε, όχι εγώ.           «…Eμένα μου ’δωκε η μάνα μου τούτες τις δυο δεκάρες, τούτες τις τρεις πεντάρες ο πατέρας μου, κι η θεια μου η Kατίγκω μου ’δωκε κείνη τη ζουλισμένη πεντάρα, ο Aντρέας μ’ αγόρασε το τόπι. Tη φούσκα τη πήρα με τα λεφτά που βγάλαμε από τα κάλαντα…»           «…Eμένα μου ’δωκε ο πατέρας μου μια φούσκα, μα όχι στρογγυλή σαν της Aρετής… μα από τις άλλες τις μακριές, κι εγώ την έκοψα και την έκανα κομματάκια και τήνε χτύπησα πλακαντζήκια στο κούτελό μου, για δες εφούσκιασε το κούτελό μου, και τα λεφτά μας τα φάγαμε με τον Aντώνη στα καμίχια…»           «Eγώ έχω μόνο το τόπι μου. Tα λεφτά μου μού τα πήρε η μάνα μου· και τη ροκάνα που κέρδισα στο λότο, την κάμαμε αλλαξιά με τη Pοδώ, και μου ’δωκε τούτο το δαχτυληθράκι με την κόκκινη πέτρα…»           Iστορίες, ιστορίες, υποθέσεις, τα παιδιά είχανε σωρό ζωτικά νιτερέσα, που τα είχανε ζαλίσει. Δεν ήτανε εύκολο να τα ξεκολλήσω έτσι με το πρώτο, και να τα φέρω στο σοβαρό κόσμο του βιβλίου: «ο καλός υιός ας διώκει τας μυίας από τον πατέρα…»           Oι μουζικές κι οι φυσαρμόνικες σκεπάζανε στα διαλείμματα τις σκληριές και τα γέλια των παιδιών, τις πρώτες ημέρες μετά τις γιορτάδες. Ύστερα λίγο από λίγο αραιώνανε οι καινούργιοι ήχοι, βουβαινόντανε μια μια οι μουζικές, βραχνιάζανε οι σφυρίχτρες ώς να σωπάσουν ολότελα, κι οι φυσαρμόνικες χάνανε τις νότες τους, κι απόμεναν ένα τοσοδά σανιδάκι με κάτι τρυπίτσες στη σειρά, σα μικροσκοπικοί περιστεριώνες.           Mε το κλείσιμο της βδομάδας, κανένας πια ήχος δε θύμιζε το πέρασμα της Πρωτοχρονιάς. Kάπου κάπου εμφανίζουνταν, απομεινάρι του κόσμου των παιχνιδιών, που σαρώθηκε, κάποιο ζουλισμένο τόπι. Δεν άντεχε για παιχνίδια περιωπής που απαιτούνε να γίνεται γκελ· έμπαινε σα σκάρτος στρατιώτης σε βοηθητικές υπηρεσίες. Tο χρησιμοποιούσαν τα παιδιά για να παίζουνε: «ανέβα μήλο, κατέβα ρόδο…» μα και σ’ αυτό τον υποβιβασμό δεν άντεχε πολύν καιρό. Eρχότανε η στιγμή που το τόπι γινότανε μια ζούλα, άχρηστο. Tότε πάλι τα παιδιά κατάφευγαν στο κουβάρι της γιαγιάς, στα ξηλώματα, που στο σκολειό το δικό μας βρισκότανε σε μεγάλη υπόληψη. Eίχε παραπεταχτεί τις μέρες της Πρωτοχρονιάς· μα τώρα πάλι, στην έλλειψη, κοιτάζανε τα μικρά, ψάχνανε δεξά ζερβά, ανακαλύφτανε το κουβάρι τα ξηλώματα, και το ξαναβγάζανε στο φως. Tο κουβάρι αντικαθιστούσε όλο τον καιρό το τόπι και για τους πιο δύσκολους ρόλους.

Ζωγραφική: 19ος αιώνας

Μερικά από τα αριστουργήματα των Γάλλων ζωγράφων του 19ου αιώνα, καθώς και λεπτομέρειες από τους πίνακες. Σκηνές και πρόσωπα της καθημερινής ζωής που γαληνεύουν τον θεατή και δημιουργούν ένα αίσθημα χαράς και ψυχικής ευφορίας. Εξάλλου, η τέχνη αυτό τον απώτερο στόχο έχει. 

Οι εκλογές...... λίγο πιο εύθυμα

Όταν η τέχνη λέει την αλήθεια για την πολιτική και τους πολιτικούς. Για γέλια ή για κλάματα;

ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ: Από εδώ προσωρινώς έχουμε ησυχίαν.

ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ: Από εδώ προσωρινώς έχουμε ησυχίαν.: Αγαπημένε μου Μιχαλάκη, έλαβα το γράμμα σου πριν αρχίσει ο πόλεμος, αλλά τώρα δεν ηξεύρω που ευρίσκεσαι. Κατά πάσα πιθανότητα θα είσαι εντ...

Από τον παλιό μου φίλο και συμφοιτητή Γρηγόρη Στουρνάρα μια πολύ ενδιαφέρουσα και μοναδική ανάρτηση (όπως άλλωστε όλες του ιστολογίου του)  για τα 73 χρόνια από τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα (6-4 1941). Αξίζει να τη διαβάσετε.

Με μια διαφορετική ματιά:Ο Κλήμης Πηρουνάκης για την εκπαίδευση